Getuigenissen.

GETUIGENIS TALITA KUMI WEEKEND SITTARD 17-19 november 2017.

Wat een cadeau, een weekend terug naar de Bron en bezinning en verdieping vinden. Samen met gelijkgestemden, een warme sfeer en bijzondere momenten.

De rust in het huis Regina Carmeli van de Zusters Karmelietessen van het Goddelijk Hart van Jezus en de prachtige omgeving droegen daar zeker aan bij.

Enigszins onwennig omdat ik geen idee had wat me te wachten stond kwam ik vrijdagmiddag binnen, meteen hartelijk verwelkomd door het team van begeleiders. Het zijn juweeltjes, stuk voor stuk. Dank dat jullie ons dit weekend hebben meegenomen in gebed, zang, verdiepende verhalen en persoonlijke aandacht.

Voordat het weekend begon voelde ik me week en emotioneel op een goede manier, tijdens het weekend werd dit alsmaar zachter en zachter. Het was fijn om snel vertrouwd met elkaar te zijn in het kleine groepje, met veel respect en begrip voor elkaar. Eigenlijk ‘zoals het hoort’ en alle mensen met elkaar zouden moeten omgaan. Hoe snel ben je dan echt broeder en zusters samen.

Bijzondere momenten waren voor mij het zingen in tongentaal, nieuw voor mij maar het voelde niet vreemd. Het bidden voor en met elkaar, het zegenen met vreugde olie.

Geraakt werd ik tijdens de ziekenzalving door pastor Rob, een intens diep moment.

’s-Middags vroeg een van de begeleiders aan mij of hij specifiek voor iets kon bidden en heb ik gebed gevraagd voor mijn hoofdpijn en voor een diepere persoonlijke relatie met Jezus. Hij gaf aan dat als we elkaar die nacht zouden tegenkomen in de kapel hij voor/over mij wilde bidden. Ik wist toen nog niets af van de nachtelijke aanbidding maar kreeg ’drie uur’ in me. Tijdens het doorbidden van de levensfasen kwamen er woorden van kennis voor mij vrij.

Eerst dacht ik nog ‘er zijn wel meer mensen met hoofdpijn en migraine’, maar ik voelde dat dit voor mij bedoeld was. Die avond hoorden we dat er nachtelijk aanbidding zou zijn.

Om 10 voor 3 kwam ik in de kapel en daar zaten drie begeleiders. Zij hebben over mij gebeden en voor mij was dit een zegen. Ik kreeg ook nog twee mooie Psalmen door en ben ervan overtuigd dat mijn hoofdpijn zal minderen.

Jezus wacht op mij met open armen, ik verlang naar Hem. Wil dieper in Hem kruipen en Hem beter leren kennen, hongerig naar meer. Ik voel me een begenadigd kind van God.

Dat het wel goed zit tussen ons werd voor mij nog eens bevestigd door de prachtige tekst van Hooglied 2,16 die op mijn kaartje stond;

Mijn geliefde is van mij

en ik ben van Hem

Mijn grote gevoel is Dankbaarheid, dankbaar voor de mooie contacten, het samen delen tijdens liefdevolle gesprekken en wandelingen maar vooral voor Jezus’ Liefde.

D.

 

OPSTAAN IN DANKBAARHEID.

Van 17 -19 november 2017 heb ik het voorrecht genoten deel te mogen nemen aan het Talitakumi-weekend. Een voorrecht, zo heb ik het ervaren. Talitakumi vertaald: “Meisje, sta op!”, raakte me bij de eerste kennismaking al in mijn ziel en met goede reden.                                                        Het weekend heeft me inderdaad doen opstaan. Opstaan in mijn leven, een leven in de liefde en het licht van God. Tevens heeft het me laten opstaan in dankbaarheid. Dankbaarheid voor de mooie, helende gesprekken, die ik op het weekend heb mogen hebben en dankbaarheid voor de wijze lessen in geloof, hoop en liefde, dankbaarheid voor de gekozen dialoog met God, ofwel het gebed. Tevens ook dankbaar voor het besef dat vergeving en innerlijke genezing een proces is, evenals je reis met God. Alles op zijn tijd.                   P.

GODS LIEFDE.

Ik ben bemoedigd door de sfeer van bemoediging en liefde in het kleine groepje. Ik vond het erg fijn om daar zelf aan bij te dragen, naast het feit dat er oog was voor de zwakke kanten van mijn leven. Verder ben ik bevestigd in de overtuiging, dat het ‘zijn’ belangrijker is dan ‘doen’ en dat het zeer goed is om meerdere keren per dag even tijd met God door te brengen. Het brengt mij in een diepere relatie met Hem en een grotere afhankelijkheid van Hem. Hierdoor groeit het geloof en vertrouwen. Ik vond het ook erg mooi om te zien, wat de Charismatische Vernieuwing in nu behoorlijk bejaarde mensen teweeg heeft gebracht. Ik hoop dat ik er ook zo aan toe ben, als ik oud ben, als de Heer nog niet teruggekomen is voor die tijd ! Ik merk dat de Heilige Geest erg bezig is om mijn gedachtenpatroon aan te pakken. Iemand zei ook tegen mij, dat de duivel in dit opzicht niet stil zit en dat ik daar rekening mee moet houden, omdat ik snel in een negatieve spiraal over mezelf zit. Dit helpt mij om niet in zak en as te zitten, als er iets negatiefs gebeurt, wat met mij te maken heeft, al kost het me nog tonnen energie om er mee om te gaan.       Y.

 

ONZE GOD IS LIEFDE.

Wanneer ik op 1 september 2017 de deur binnenstap van het voormalige klooster valt er een rust over me heen. Daarnaast, en dat blijft vreemd, voel ik de zekerheid dat ik in goede handen ben. Ik heb nog niemand ontmoet en toch ben ik daar van overtuigd. Wanneer ik later thuis ben, heb ik sterk de indruk dat het niet anders kan zijn dan dat de heilige Geest ons heeft onthaald en thuis heeft doen voelen. Wat een zegenrijk begin.                                                                                     Wanneer we naar God verlangen en naar Zijn aanwezigheid in ons leven, is het niet altijd vanzelfsprekend dat we Hem welkom heten in ons leven en in ons hart. We willen wel, maar oh, wat kunnen we het onszelf lastig maken. Zelf vind ik dat ik daar een speciaal talent voor heb gekregen. Al jaren zat ik vast in een diepgewortelde overtuiging, die mijn functioneren bemoeilijkte en mijn zelfbeeld bepaalde. Met als gevolg dat ik mezelf onvrij, maar vooral onwaardig voelde. Ondanks dat ik wist hoe deze overtuiging wortel kon schieten en dat de ellende, die het met zich meebracht, lang genoeg had geduurd, wist ik niet hoe ik ‘er van af’ kon komen.                                                       Ik had me goed voorbereid op dit Talitakumi-weekend. Al maanden wist ik dat ik dit belangrijke thema mee zou nemen in mijn rugzak. Maar eenmaal daar kwam het niet ter sprake. Tijdens de groepsbijeenkomsten kwam het niet in me op, ook niet gedurende de biecht. Er waren allerlei andere onderwerpen die mijn aandacht volledig opeisten en ik vergat zelfs dat ik daar was gekomen om aan een diepe innerlijke breuk te werken. Het waren stuk voor stuk belangrijke zaken, die ook de aandacht verdienden en ik had het blijkbaar losgelaten, dat ik met plannen was gekomen. De Heer was gelukkig wel met mijn plannen bezig. Tijdens de laatste groepsbijeenkomst werd er door de groepsleiders en door anderen voor ieder van ons gebeden. De handen op mijn schouders voelden liefdevol en ik kon eindelijk mijn kwetsbaarheid toelaten. Toen er door een van de teamleden een ‘woord van kennis’ werd uitgesproken, zag ik mezelf door Gods ogen. Ik brak en huilde van dankbaarheid. Eindelijk kon ik Gods liefde voor mij toelaten en zag ik het verschil tussen hoe Hij mij ziet en hoe ik mezelf zag. Het drong diep tot mij door, dat wij niet in staat zijn om onszelf volledig te zien. Dat komt omdat wij kinderen van God zijn en een deel van ons in Hem verborgen is. Dat is voor de wereld niet zichtbaar. Het is een mysterie waar ik een fractie van heb mogen ervaren en waardoor ik nu weet dat ik me er nu niet meer mee bezig hoef te houden, hoe mensen door wie ik gekwetst ben mij zien, want zij zien mij niet. En ik hoef ook niet meer te wachten tot zij mij zien, want ik ben gekend en geliefd door God. Dit is de liefde die mijn diepste verlangen vervult en tegelijkertijd meer mededogen geeft voor mijn naasten. Dus niet zo maar ánderen’, maar echt ‘naasten’.                                                      En ik heb me voorgenomen, om, als ik twijfel wie ik ben, mezelf naar de Heer te keren en me door Hem te laten vinden, zodat ik me niet verloren voel als het leven mij overweldigt. Ik heb de mensen van Talitakumi nodig gehad om voldoende te kunnen vertrouwen op Gods aanwezigheid in mijn leven. Onze God is liefde en ik ben dankbaar en trots, dat wij zo’n majestueuze God hebben, die ver boven ons idee van wat goed en groot is, uitstijgt.

Een deelnemer.

NOG ONVERWACHT DEEL KUNNEN NEMEN ….. (september 2017 in Leuvenheim)

Na enige innerlijke strijd om deel te nemen aan een Talitakumi-weekend (was dat niet alleen voor mensen met grote problemen ? Wat stellen mijn innerlijke onrust, theologische vragen en darmproblemen dan feitelijk voor ?) besloot ik op de valreep donderdag ‘s avonds, net voor het weekend, te bellen of er nog plek was met de stille hoop: het zal wel te laat zijn. Maar tot mijn grote verrassing hoorde ik een bedaarde stem: “Nog plaats ?”Wat heet: Je wordt verwacht!” Toen kon ik natuurlijk geen kant meer op en wat ben ik achteraf blij. Ik had een heerlijk weekend en heb heel diep de innerlijke rust mogen ervaren, waar ik zo naar verlangde. Een heerlijk huis, heerlijke mensen en bovenal: een heerlijke God. Een korte impressie:
– de eucharistievieringen, het doorbidden van de levensfasen en het om beurten ‘s nachts een uur waken in de kapel bij het Allerheiligste … als je daar alleen in die kapel zit, en je hart opent, dan gebeurt er iets, daar zijn geen woorden voor;
– dat wat iemand zei over Maria, dat zij zo transparant is dat Jezus helemaal door haar heen straalt. En omgekeerd als wij een ‘wees gegroet’ bidden, dan komt het meteen bij Hem aan. Dat heeft me echt geholpen. Ik zag het ineens voor me, als het ware een spic-en-span schoongepoetst raam, waar de zon helemaal door heen kan schijnen, en ook het beeld van iemand, waarbij ik heel sterk voelde, dat ik naar het kruis ‘moest’ (mocht, want het een vrije gift zonder dwang), met al mijn zorgen, toen ik bij Maria bad. Dat gaf me ineens een heel helder beeld hoe het zat: Maria staat naast mij onder het kruis en samen kijken we er naar op. Ze slaat als het ware haar arm om me heen en wijst: kijk DAAR wil ik je naar toe begeleiden, als je het alleen soms moeilijk vindt. Je mag nog steeds altijd rechtstreeks naar Jezus, maar soms kan het samen veiliger en minder eenzaam voelen en dan ben ik er voor je ….. Natuurlijk schieten menselijke beelden altijd te kort, maar waar eindeloos denken en lezen( theologische argumenten zowel van protestante als van katholieke zijde) me geen voldoening en rust konden geven, kreeg ik die nu wel.
– en dan nog de vele cadeautjes die ik het weekend kreeg: een buschauffeur, die me voor de deur afzette, een heerlijke matras, glutenvrij brood (had ik helemaal vergeten aan te geven), een prachtig icoontje uit het winkeltje waar een lieve medegaste me mee verraste (ik had er nogal verliefd naar gekeken blijkbaar) en een lift tot aan een station nabij mijn woonplaats. Ik merk dat ik die rust, ook nu een week later, vast weet te houden in mijn eigen huis. Ook zijn er bijzondere mensen en boeken op mijn pad gekomen, die wonderbaarlijk de lijn voortzetten, die is ingezet. En mijn darmen gedragen zich de hele week al voorbeeldig. Gek, ik durf het bijna niet eens te geloven en daar voel ik me dan weer schuldig over. Maar ook DAT begrijpt God: alle eer aan Hem. E.

GOD IS GROOT.

Op 1 september 2017 reis ik met een vriendin naar een talitakumi-weekend in Leuvenheim. Vol goede moed, want vorig jaar ben ik rijkelijk bedeeld.
Ik heb echter nog een raar gevoel en gedachten waar ik geen weg mee weet en Jezus zegt: ‘Ga naar een Talitakumi’ Op vrijdagavond laat Hij me zien, waar het vandaan komt… Veel talenten heb ik gekregen en ook gebruikt in een mooi, maar soms ook zwaar leven, tot ik was opgebrand. De kinderen, ontzettend lief, hebben een actieve moeder zien verdwijnen en dat moet heel pijnlijk zijn geweest. Deze pijn heb ik vier jaar meegedragen tot aan deze 1 september, want Jezus liet het niet alleen zien, maar Hij nam het ook weg! Wonder, wat was dat heerlijk, niet te geloven, maar daar kwam ik ook voor! Ik was blij en gelukkig, maar vooral dankbaar.
Ook voor de begeleiders van mijn groep en de pastoor, die me nog eegroot cadeau meegaf. En een bevestiging van een andere begeleider bij het weggaan: iets wat weggenomen is, komt niet meer terug. Dat is een grote waarheid. Talitakumi is een groot geschenk van God en we bidden dat het altijd mag blijven bestaan. Volgend jaar komen we weer (als God het wil). Dank aan Jezus, Maria, de begeleiders en alle aanwezigen op dit prachtige weekend. M.Y.

GOD LEIDT MIJ.

Het was alweer twee jaar geleden, maar ik had het verlangen om weer eens een Talalitakumi-weekend te volgen. Ik heb dat in mei 2017 gedaan. Vooraf had ik veel strijd. Ik was een beetje opstandig, ook naar God toe.

Op onze gebedsgroep krijgen we elk jaar een heilige toegewezen, die dat jaar met ons meegaat. Voor mij was dat dit jaar Bernadette Soubirous. De kamers in Heiloo zijn allemaal vernoemd naar heiligen. Wat schetst mijn verbazing toen mijn kamer vernoemd bleek te zijn naar Bernadette. Ik dacht: ‘Met zo’n voorspreekster zal het met het weekend ook wel goed komen. Ik merkte dat ik onbevangen in het weekend aanwezig was. De sfeer en de fijne mensen en ook de aanwezigheid van de Heilige Geest, maakte dat ik veel minder last had van sociale angst. Twee jaar geleden, tijdens mijn eerste weekend was ik emotioneel zo geblokkeerd, dat ik bijna geen contact met mensen kon maken. Nu keek ik terug en ik merkte dat ik vrijer was en contact kon maken. Met verschillende deelnemers had ik fijne gesprekken en ik werd bemoedigd. Een aantal persoonlijke onderwerpen, waar ik mee bezig was, kwamen terug op het weekend in inleidingen, gesprekken en Bijbelteksten. Zoals een beeld dat iemand had van een wegwijzer, die op Zijn tijd richting aan zal geven. iemand uit mijn deelgroepje zei me dat ze bij dit beeld aan mij moest denken. Het klopt, ik ben ook op zoek naar richting in mijn leven en dat beeld hielp mij. Ik werd bevestigd, dat God mij leidt.                    Op een gegeven moment rook ik een hele fijne geur, als van parfum, en een andere persoon zei ook dat hij die fijne geur geroken had. Het was de geur van Christus. Verschillende mensen uit het team erkenden dat en zeiden: “Dit lijkt wel het fijnste weekend tot nu toe te zijn”. Het was alsof Jezus zelf tussen de rijen doorging om ieder aan te raken en te bemoedigen. Ik geloof dat Hij er echt zelf bij was.                                                                                                                                        Ik heb een moeilijke relatie met mijn vader. Op een moment dat je vergeving kon schenken aan mensen die je gekwetst hadden. Ik ben toen met een teamlid even apart gaan zitten. Hij heeft de plaatsvervangende rol van mijn vader op zich genomen. Alles wat ik niet tegen mijn vader kon zeggen, heb ik geuit. Wat een opluchting! Er kwam ruimte in mijn ziel en het leek of mijn verstopte bron weer ging stromen. De Helige Geest kon weer dieper en krachtiger in mij werken.

Al met al een weekend waar veel gebeurd is en ik stappen vooruit heb kunnen zetten. Als ik terugkijk, mag ik groei en genezing zien. De weg is nog lang, maar er komt een wegwijzer aan met daarachter de stem: “Dit is de weg, ga hier naar links of ga hier naar rechts, ook al weet ik dat zelf nog niet. Maar Jezus is de Weg. Hij is bij mij.                      Een deelnemer

 

 

TABOR-ERVARING.

Het Talitakumiweekend van 1 t/m 3 april 2016 in het klooster bij het Mariaheiligdom van Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo was voor mij een ware Tabor-ervaring. Er gebeurt veel in een Talitakumi-weekend wat een diepe indruk maakt. Er zijn intense ontmoetingen met elkaar en met de Heer.                       In de deelgroepjes delen we in elkaars leed en tijdens de vieringen van de sacramenten delen we in elkaars vreugde. Lijden en vreugde liggen hier dicht bij elkaar. Samen deel je een Tabor-ervaring. Je zit een paar dagen boven op de berg, dichtbij God. Het delen van elkaars lijdenservaringen zijn op zichzelf helend.      Wanneer je jouw ervaringen deelt in de groep word je door hen in liefde ontvangen en gedragen. Dat voelt als een warm bad. Net als de drie leerlingen, die Jezus riep om met Hem de Tabor te bestijgen ( een hele klim naar de top), zo waren wij ook naar dit weekend geroepen om Jezus te mogen ontmoeten: de verrezen en verheerlijkte Heer. In dit weekend voel je dat je broers en zussen in Christus bent. Je gaat van elkaar houden, het lijkt of je even in de hemel bent. “Heer, laten we hier drie tenten opzetten”.                                                                             Maar dat is niet de bedoeling. Ieder van ons wordt weer naar huis gezonden met zijn of haar Tabor-ervaringen om te getuigen van de verheerlijkte en verrezen Heer. In de tuin van het heiligdom bevindt zich een put met een waterbron. Tijdens een wandeling liep ik langs deze put. Ik dacht er over om hieruit water te putten, maar ik besloot om dat de volgende dag, op zondag, te doen. Uiteindelijk heb ik die zondag van het ‘Levend Water’ mogen drinken, dat Christus is. De  levensbron waaruit we konden drinken is het ontvangen van de sacramenten. Het sacrament van de eucharistie, van boete en verzoening en de ziekenzalving: “Wie van dit water drinkt, zal nooit meer dorst krijgen”, zegt de Heer.                     ,              Ondergedompeld in Gods barmhartige liefde, nota bene op Barmhartigheidszondag braken we onze tenten weer op en keerden naar huis terug. Ieder naar zijn eigen plek.                                                                    Huiswaarts, met de vreugde van de Heer in ons hart en innerlijk bevrijd  om anderen te laten delen in de helende liefde, die Christus is. Samen onderweg naar het hemels Jeruzalem, waar alle leed geleden is, waar alleen nog maar vreugde is. Alleluia, de Heer is waarlijk opgestaan !                                                    Ook wij worden geroepen om op te staan uit ons persoonlijk lijden en samen met Jezus onze weg te vervolgen. Talitakumi ! Meisje/ jongen, sta op !                   Tenslotte: Toen ik mij in december opgaf voor dit Talitakumi-weekend had ik al zes maanden een ernstige depressie. Door gebed kwam er in januari een ommekeer en merkte ik dat het genezingsproces zich inzette.                         Op 19 maart ging ik samen met mijn man door de Heilige Deur in het heiligdom van Heiloo en heb daar het sacrament van boete en verzoening mogen ontvangen. Dat bracht verdere genezing. Daarna volgde dit Talitakumi-weekend, dat uiteindelijk een volledig herstel tot stand bracht.                                              De intense gebeden en de sacramenten, die werden toegediend, dompelde mij onder in Gods genezende liefde. Diep van binnen welde er een bron van vrede en vreugde op. Een vreugde die blijft stromen ! De psycholoog bij wie ik onder behandeling was , toonde mij in april een grafiek met momentopnamen van de ernst van de depressie. Die gaf in januari nog ‘ernstig’ aan en in april  ‘geen depressie’ meer (van een score 16 naar een score 0). Dat was spectaculair om te zien. Dank aan God de grote Genezer.  E.v.V.

 

GENEZING VAN ZENUWPIJN ….

In het weekend van 1 – 3 april 2016 met mijn schoondochter een Talitakumi-weekend meegemaakt.

Na allemaal verdrietige gebeurtenissen had ik een geloofsblokkade. Twee jaar eerder had ik, na het overlijden van mijn broer, een stilteretraite gedaan in Helvoirt. Vandaar kwam er een folder in de bus, waarop ook Talitakumi stond. Ik was     teleurgesteld in God door de suicide van mijn broer, ik wou God loslaten, maar Hij liet mij niet los. Ik weet wel dat God ook verdrietig is en dat we God nergens de schuld van mogen geven, maar boosheid mag je best vertellen aan je liefdevolle Vader. Hij weet immers ook wat je denkt.

Ik ben christen en vrij onbekend met het katholieke geloof. Het is ook niet belangrijk naar welke kerk je gaat, want we geloven in dezelfde God.                                                                                                                                         We kwamen vrijdagmiddag 1 april als vreemden bij elkaar, maar al snel waren we 1 in Christus en dat voelt als een warm bad. Iedereen heeft een rugzakje met verdrietige gebeurtenissen, die soms als een storm door je leven razen. In het Talitakumi-groepje ontstaat al snel vertrouwen om in vrijheid te spreken en voor elkaar te bidden en dat voelt heel goed. Wat voor mij onbekend was, was de zalving. Al meer dan tien jaar heb ik heb ik zenuwpijn in mijn nek, wat ik dagelijks als een zeurende ‘kiespijn’ voel. Dit maakt dat ik snel vermoeid ben. Ik ging zitten om gezalfd te worden en verwachtte het van God vol vertrouwen. Een begeleider zei: “Als je weer pijn hebt, laat Jezus dan in die pijn komen’. Ik werd gezalfd, terwijl een andere deelnemer een beeld kreeg, dat Jezus zich over mij heen boog en in gedachte zag ik dat mooie beeld ook.

De pijn is weg. Ik durfde dit nauwelijks te delen, omdat ik bang was dat de pijn terug zou komen, zodra ik het anderen zou vertellen. Ik verwachtte het van God en toen het gebeurde, kon ik niet geloven, dat het wegbleef. Geloof is klein als een mosterdzaadje. Toch heb ik twee weken lang het liedje dat de priester en de andere begeleiders steed inzetten gezongen: ‘Ik dank U, dank U Jezus. Na het weekend is mijn ziel verkwikt als op een roze wolk.

Ik ben blij en dankbaar zonder zenuwpijn verder te kunnen, omdat ik nu veel meer energie heb. Toch sprak ik er niet over. Maar Talitakumi werkt ook na het weekend gewoon door. Eigenlijk moet ik zeggen dat God gewoon doorwerkt en na een paar weken krijg ik door dat God geen ijsje geeft om het vervolgens weer af te pakken. Jezus heeft mij genezen van de pijn. En ik heb het aan mensen verteld, en nu tik ik het zwart op wit, dat ik geloof dat ik genezen ben.

Woorden van kennis zijn ook bijzonder, maar met dit proces ben ik nog bezig. Ik kreeg een Bijbeltekst mee: ‘Zoals een moeder haar kind troost, zo zal Jezus je troosten’. Ook dit is voor mij van toepassing en we waren hiermee als groep erg verrast.

Ik wens iedereen Gods zegen en genezing toe. Iedereen heeft een rugzakje, maar weet dat God er is.                             Soms kalmeert God de storm, soms laat Hij hem voortrazen, maar dan kalmeert Hij zijn kind.

Liefs Janny.          .

 

DIT NADERT DE MYSTIEK.

Met diepe dankbaarheid kijk ik terug naar het Talitakumi-weekend !                                            Terwijl ik eerder dit jaar zocht op retraites, wees God me duidelijk aan, dat ik hier naar toe moest gaan. Toen ik op de website keek en las: “Talitakumi; meisje, Ik zeg je sta op”, begreep ik direct waarom God mij dit aanwees. De weken gingen voorbij en telkens als ik aan het bidden was voor dit weekend moest ik huilen en ik voelde duidelijk dat dit een soort voorbereiding was.                           Er groeide een verlangen in mijn hart en ik wist dat dit echt van God was en dus vertrok ik naar het weekend om een zeer moeilijke periode in mijn leven af te sluiten. Een periode van jaren van diepe depressie, waaraan ik bijna ben bezweken. Eigenlijk voelde ik mij buitenshuis nergens veilig, maar het tegenovergestelde gebeurde bij aankomst. Terwijl ik de deur doorliep ervoer ik een bepaalde veiligheid, zoals ik nog nooit eerder heb gevoeld. Toen ik er over nadacht kon ik bijna niet geloven, dat ik, mezelf kennende, me ergens zo veilig zou voelen en weer wist ik: God is erbij.                                           Bij een warm welkom, de lofprijzing en de bijzondere groepsgesprekken ging mijn hart open. Bij het doorbidden van de levensfasen ervoer ik zo veel pijn, dat ik haast niet kon ademen, maar ook was God zo dichtbij, alsof er niemand in de ruimte was, dan ik en Hij. Op een paar dingen na klopte het allemaal, waarvoor er werd gebeden en het sneed in mijn ziel, maar tegelijkertijd kwam er een stuk verlichting diep in mij.                                                                                                                   Ik voelde me echt geborgen in Gods hand. Jaren hiervoor sprak God tot mij: “Genezing kan pas komen als je het benoemt en toelaat” en dat is precies wat er in het weekend met me gebeurde. Terwijl ik zondag wakker werd, voelde ik enorme blijdschap en vreugde diep in mijn hart en ik begreep waarom dit weekend deze naam had. Ik heb gezien en ervaren dat het leven diepe wonden kan slaan, maar ik heb bovenal ervaren dat God alles weer nieuw kan maken. De Heer is mijn Herder, het ontbreekt mij aan niets!                                                                                                                                  Het was een weekend van huilen en lachen, van liefde en veiligheid, een weekend waarin Jezus in alles centraal stond. Woorden schieten tekort om het team van Talitakumi te bedanken voor jullie verwelkoming, jullie warm hart, meevoelendheid, oprechtheid, jullie schouder, gebed en het geweldig wekken in de ochtend. Gewoon voor alles. Jullie waren een zegen.

A.