Getuigenissen.

GETUIGENIS TALITA KUMI WEEKEND SITTARD 17-19 november 2017

Wat een cadeau, een weekend terug naar de Bron en bezinning en verdieping vinden. Samen met gelijkgestemden, een warme sfeer en bijzondere momenten.

De rust in het huis Regina Carmeli van de Zusters Karmelietessen van het Goddelijk Hart van Jezus en de prachtige omgeving droegen daar zeker aan bij.

Enigszins onwennig omdat ik geen idee had wat me te wachten stond kwam ik vrijdagmiddag binnen, meteen hartelijk verwelkomd door het team van begeleiders. Het zijn juweeltjes, stuk voor stuk. Dank dat jullie ons dit weekend hebben meegenomen in gebed, zang, verdiepende verhalen en persoonlijke aandacht.

Voordat het weekend begon voelde ik me week en emotioneel op een goede manier, tijdens het weekend werd dit alsmaar zachter en zachter. Het was fijn om snel vertrouwd met elkaar te zijn in het kleine groepje, met veel respect en begrip voor elkaar. Eigenlijk ‘zoals het hoort’ en alle mensen met elkaar zouden moeten omgaan. Hoe snel ben je dan echt broeder en zusters samen.

Bijzondere momenten waren voor mij het zingen in tongentaal, nieuw voor mij maar het voelde niet vreemd. Het bidden voor en met elkaar, het zegenen met vreugde olie.

Geraakt werd ik tijdens de ziekenzalving door pastor Rob, een intens diep moment.

’s-Middags vroeg een van de begeleiders aan mij of hij specifiek voor iets kon bidden en heb ik gebed gevraagd voor mijn hoofdpijn en voor een diepere persoonlijke relatie met Jezus. Hij gaf aan dat als we elkaar die nacht zouden tegenkomen in de kapel hij voor/over mij wilde bidden. Ik wist toen nog niets af van de nachtelijke aanbidding maar kreeg ’drie uur’ in me. Tijdens het doorbidden van de levensfasen kwamen er woorden van kennis voor mij vrij.

Eerst dacht ik nog ‘er zijn wel meer mensen met hoofdpijn en migraine’, maar ik voelde dat dit voor mij bedoeld was. Die avond hoorden we dat er nachtelijk aanbidding zou zijn.

Om 10 voor 3 kwam ik in de kapel en daar zaten drie begeleiders. Zij hebben over mij gebeden en voor mij was dit een zegen. Ik kreeg ook nog twee mooie Psalmen door en ben ervan overtuigd dat mijn hoofdpijn zal minderen.

Jezus wacht op mij met open armen, ik verlang naar Hem. Wil dieper in Hem kruipen en Hem beter leren kennen, hongerig naar meer. Ik voel me een begenadigd kind van God.

Dat het wel goed zit tussen ons werd voor mij nog eens bevestigd door de prachtige tekst van Hooglied 2,16 die op mijn kaartje stond;

Mijn geliefde is van mij

en ik ben van Hem

Mijn grote gevoel is Dankbaarheid, dankbaar voor de mooie contacten, het samen delen tijdens liefdevolle gesprekken en wandelingen maar vooral voor Jezus’ Liefde.

D.

 

OPSTAAN IN DANKBAARHEID.

Van 17 -19 november 2017 heb ik het voorrecht genoten deel te mogen nemen aan het Talitakumi-weekend. Een voorrecht, zo heb ik het ervaren. Talitakumi vertaald: “Meisje, sta op!”, raakte me bij de eerste kennismaking al in mijn ziel en met goede reden.                                                        Het weekend heeft me inderdaad doen opstaan. Opstaan in mijn leven, een leven in de liefde en het licht van God. Tevens heeft het me laten opstaan in dankbaarheid. Dankbaarheid voor de mooie, helende gesprekken, die ik op het weekend heb mogen hebben en dankbaarheid voor de wijze lessen in geloof, hoop en liefde, dankbaarheid voor de gekozen dialoog met God, ofwel het gebed. Tevens ook dankbaar voor het besef dat vergeving en innerlijke genezing een proces is, evenals je reis met God. Alles op zijn tijd.                   P.

GODS LIEFDE.

Ik ben bemoedigd door de sfeer van bemoediging en liefde in het kleine groepje. Ik vond het erg fijn om daar zelf aan bij te dragen, naast het feit dat er oog was voor de zwakke kanten van mijn leven. Verder ben ik bevestigd in de overtuiging, dat het ‘zijn’ belangrijker is dan ‘doen’ en dat het zeer goed is om meerdere keren per dag even tijd met God door te brengen. Het brengt mij in een diepere relatie met Hem en een grotere afhankelijkheid van Hem. Hierdoor groeit het geloof en vertrouwen. Ik vond het ook erg mooi om te zien, wat de Charismatische Vernieuwing in nu behoorlijk bejaarde mensen teweeg heeft gebracht. Ik hoop dat ik er ook zo aan toe ben, als ik oud ben, als de Heer nog niet teruggekomen is voor die tijd ! Ik merk dat de Heilige Geest erg bezig is om mijn gedachtenpatroon aan te pakken. Iemand zei ook tegen mij, dat de duivel in dit opzicht niet stil zit en dat ik daar rekening mee moet houden, omdat ik snel in een negatieve spiraal over mezelf zit. Dit helpt mij om niet in zak en as te zitten, als er iets negatiefs gebeurt, wat met mij te maken heeft, al kost het me nog tonnen energie om er mee om te gaan.       Y.

 

ONZE GOD IS LIEFDE.

Wanneer ik op 1 september 2017 de deur binnenstap van het voormalige klooster valt er een rust over me heen. Daarnaast, en dat blijft vreemd, voel ik de zekerheid dat ik in goede handen ben. Ik heb nog niemand ontmoet en toch ben ik daar van overtuigd. Wanneer ik later thuis ben, heb ik sterk de indruk dat het niet anders kan zijn dan dat de heilige Geest ons heeft onthaald en thuis heeft doen voelen. Wat een zegenrijk begin.                                                                                     Wanneer we naar God verlangen en naar Zijn aanwezigheid in ons leven, is het niet altijd vanzelfsprekend dat we Hem welkom heten in ons leven en in ons hart. We willen wel, maar oh, wat kunnen we het onszelf lastig maken. Zelf vind ik dat ik daar een speciaal talent voor heb gekregen. Al jaren zat ik vast in een diepgewortelde overtuiging, die mijn functioneren bemoeilijkte en mijn zelfbeeld bepaalde. Met als gevolg dat ik mezelf onvrij, maar vooral onwaardig voelde. Ondanks dat ik wist hoe deze overtuiging wortel kon schieten en dat de ellende, die het met zich meebracht, lang genoeg had geduurd, wist ik niet hoe ik ‘er van af’ kon komen.                                                       Ik had me goed voorbereid op dit Talitakumi-weekend. Al maanden wist ik dat ik dit belangrijke thema mee zou nemen in mijn rugzak. Maar eenmaal daar kwam het niet ter sprake. Tijdens de groepsbijeenkomsten kwam het niet in me op, ook niet gedurende de biecht. Er waren allerlei andere onderwerpen die mijn aandacht volledig opeisten en ik vergat zelfs dat ik daar was gekomen om aan een diepe innerlijke breuk te werken. Het waren stuk voor stuk belangrijke zaken, die ook de aandacht verdienden en ik had het blijkbaar losgelaten, dat ik met plannen was gekomen. De Heer was gelukkig wel met mijn plannen bezig. Tijdens de laatste groepsbijeenkomst werd er door de groepsleiders en door anderen voor ieder van ons gebeden. De handen op mijn schouders voelden liefdevol en ik kon eindelijk mijn kwetsbaarheid toelaten. Toen er door een van de teamleden een ‘woord van kennis’ werd uitgesproken, zag ik mezelf door Gods ogen. Ik brak en huilde van dankbaarheid. Eindelijk kon ik Gods liefde voor mij toelaten en zag ik het verschil tussen hoe Hij mij ziet en hoe ik mezelf zag. Het drong diep tot mij door, dat wij niet in staat zijn om onszelf volledig te zien. Dat komt omdat wij kinderen van God zijn en een deel van ons in Hem verborgen is. Dat is voor de wereld niet zichtbaar. Het is een mysterie waar ik een fractie van heb mogen ervaren en waardoor ik nu weet dat ik me er nu niet meer mee bezig hoef te houden, hoe mensen door wie ik gekwetst ben mij zien, want zij zien mij niet. En ik hoef ook niet meer te wachten tot zij mij zien, want ik ben gekend en geliefd door God. Dit is de liefde die mijn diepste verlangen vervult en tegelijkertijd meer mededogen geeft voor mijn naasten. Dus niet zo maar ánderen’, maar echt ‘naasten’.                                                      En ik heb me voorgenomen, om, als ik twijfel wie ik ben, mezelf naar de Heer te keren en me door Hem te laten vinden, zodat ik me niet verloren voel als het leven mij overweldigt. Ik heb de mensen van Talitakumi nodig gehad om voldoende te kunnen vertrouwen op Gods aanwezigheid in mijn leven. Onze God is liefde en ik ben dankbaar en trots, dat wij zo’n majestueuze God hebben, die ver boven ons idee van wat goed en groot is, uitstijgt.

Een deelnemer.

GOD LEIDT MIJ.

Het was alweer twee jaar geleden, maar ik had het verlangen om weer eens een Talalitakumi-weekend te volgen. Ik heb dat in mei 2017 gedaan. Vooraf had ik veel strijd. Ik was een beetje opstandig, ook naar God toe.

Op onze gebedsgroep krijgen we elk jaar een heilige toegewezen, die dat jaar met ons meegaat. Voor mij was dat dit jaar Bernadette Soubirous. De kamers in Heiloo zijn allemaal vernoemd naar heiligen. Wat schetst mijn verbazing toen mijn kamer vernoemd bleek te zijn naar Bernadette. Ik dacht: ‘Met zo’n voorspreekster zal het met het weekend ook wel goed komen. Ik merkte dat ik onbevangen in het weekend aanwezig was. De sfeer en de fijne mensen en ook de aanwezigheid van de Heilige Geest, maakte dat ik veel minder last had van sociale angst. Twee jaar geleden, tijdens mijn eerste weekend was ik emotioneel zo geblokkeerd, dat ik bijna geen contact met mensen kon maken. Nu keek ik terug en ik merkte dat ik vrijer was en contact kon maken. Met verschillende deelnemers had ik fijne gesprekken en ik werd bemoedigd. Een aantal persoonlijke onderwerpen, waar ik mee bezig was, kwamen terug op het weekend in inleidingen, gesprekken en Bijbelteksten. Zoals een beeld dat iemand had van een wegwijzer, die op Zijn tijd richting aan zal geven. iemand uit mijn deelgroepje zei me dat ze bij dit beeld aan mij moest denken. Het klopt, ik ben ook op zoek naar richting in mijn leven en dat beeld hielp mij. Ik werd bevestigd, dat God mij leidt.                    Op een gegeven moment rook ik een hele fijne geur, als van parfum, en een andere persoon zei ook dat hij die fijne geur geroken had. Het was de geur van Christus. Verschillende mensen uit het team erkenden dat en zeiden: “Dit lijkt wel het fijnste weekend tot nu toe te zijn”. Het was alsof Jezus zelf tussen de rijen doorging om ieder aan te raken en te bemoedigen. Ik geloof dat Hij er echt zelf bij was.                                                                                                                                        Ik heb een moeilijke relatie met mijn vader. Op een moment dat je vergeving kon schenken aan mensen die je gekwetst hadden. Ik ben toen met een teamlid even apart gaan zitten. Hij heeft de plaatsvervangende rol van mijn vader op zich genomen. Alles wat ik niet tegen mijn vader kon zeggen, heb ik geuit. Wat een opluchting! Er kwam ruimte in mijn ziel en het leek of mijn verstopte bron weer ging stromen. De Helige Geest kon weer dieper en krachtiger in mij werken.

Al met al een weekend waar veel gebeurd is en ik stappen vooruit heb kunnen zetten. Als ik terugkijk, mag ik groei en genezing zien. De weg is nog lang, maar er komt een wegwijzer aan met daarachter de stem: “Dit is de weg, ga hier naar links of ga hier naar rechts, ook al weet ik dat zelf nog niet. Maar Jezus is de Weg. Hij is bij mij.                      Een deelnemer

 

 

TABOR-ERVARING.

Het Talitakumiweekend van 1 t/m 3 april 2016 in het klooster bij het Mariaheiligdom van Onze Lieve Vrouw ter Nood in Heiloo was voor mij een ware Tabor-ervaring. Er gebeurt veel in een Talitakumi-weekend wat een diepe indruk maakt. Er zijn intense ontmoetingen met elkaar en met de Heer.                       In de deelgroepjes delen we in elkaars leed en tijdens de vieringen van de sacramenten delen we in elkaars vreugde. Lijden en vreugde liggen hier dicht bij elkaar. Samen deel je een Tabor-ervaring. Je zit een paar dagen boven op de berg, dichtbij God. Het delen van elkaars lijdenservaringen zijn op zichzelf helend.      Wanneer je jouw ervaringen deelt in de groep word je door hen in liefde ontvangen en gedragen. Dat voelt als een warm bad. Net als de drie leerlingen, die Jezus riep om met Hem de Tabor te bestijgen ( een hele klim naar de top), zo waren wij ook naar dit weekend geroepen om Jezus te mogen ontmoeten: de verrezen en verheerlijkte Heer. In dit weekend voel je dat je broers en zussen in Christus bent. Je gaat van elkaar houden, het lijkt of je even in de hemel bent. “Heer, laten we hier drie tenten opzetten”.                                                                             Maar dat is niet de bedoeling. Ieder van ons wordt weer naar huis gezonden met zijn of haar Tabor-ervaringen om te getuigen van de verheerlijkte en verrezen Heer. In de tuin van het heiligdom bevindt zich een put met een waterbron. Tijdens een wandeling liep ik langs deze put. Ik dacht er over om hieruit water te putten, maar ik besloot om dat de volgende dag, op zondag, te doen. Uiteindelijk heb ik die zondag van het ‘Levend Water’ mogen drinken, dat Christus is. De  levensbron waaruit we konden drinken is het ontvangen van de sacramenten. Het sacrament van de eucharistie, van boete en verzoening en de ziekenzalving: “Wie van dit water drinkt, zal nooit meer dorst krijgen”, zegt de Heer.                     ,              Ondergedompeld in Gods barmhartige liefde, nota bene op Barmhartigheidszondag braken we onze tenten weer op en keerden naar huis terug. Ieder naar zijn eigen plek.                                                                    Huiswaarts, met de vreugde van de Heer in ons hart en innerlijk bevrijd  om anderen te laten delen in de helende liefde, die Christus is. Samen onderweg naar het hemels Jeruzalem, waar alle leed geleden is, waar alleen nog maar vreugde is. Alleluia, de Heer is waarlijk opgestaan !                                                    Ook wij worden geroepen om op te staan uit ons persoonlijk lijden en samen met Jezus onze weg te vervolgen. Talitakumi ! Meisje/ jongen, sta op !                   Tenslotte: Toen ik mij in december opgaf voor dit Talitakumi-weekend had ik al zes maanden een ernstige depressie. Door gebed kwam er in januari een ommekeer en merkte ik dat het genezingsproces zich inzette.                         Op 19 maart ging ik samen met mijn man door de Heilige Deur in het heiligdom van Heiloo en heb daar het sacrament van boete en verzoening mogen ontvangen. Dat bracht verdere genezing. Daarna volgde dit Talitakumi-weekend, dat uiteindelijk een volledig herstel tot stand bracht.                                              De intense gebeden en de sacramenten, die werden toegediend, dompelde mij onder in Gods genezende liefde. Diep van binnen welde er een bron van vrede en vreugde op. Een vreugde die blijft stromen ! De psycholoog bij wie ik onder behandeling was , toonde mij in april een grafiek met momentopnamen van de ernst van de depressie. Die gaf in januari nog ‘ernstig’ aan en in april  ‘geen depressie’ meer (van een score 16 naar een score 0). Dat was spectaculair om te zien. Dank aan God de grote Genezer.  E.v.V.

 

GENEZING VAN ZENUWPIJN ….

In het weekend van 1 – 3 april 2016 met mijn schoondochter een Talitakumi-weekend meegemaakt.

Na allemaal verdrietige gebeurtenissen had ik een geloofsblokkade. Twee jaar eerder had ik, na het overlijden van mijn broer, een stilteretraite gedaan in Helvoirt. Vandaar kwam er een folder in de bus, waarop ook Talitakumi stond. Ik was     teleurgesteld in God door de suicide van mijn broer, ik wou God loslaten, maar Hij liet mij niet los. Ik weet wel dat God ook verdrietig is en dat we God nergens de schuld van mogen geven, maar boosheid mag je best vertellen aan je liefdevolle Vader. Hij weet immers ook wat je denkt.

Ik ben christen en vrij onbekend met het katholieke geloof. Het is ook niet belangrijk naar welke kerk je gaat, want we geloven in dezelfde God.                                                                                                                                         We kwamen vrijdagmiddag 1 april als vreemden bij elkaar, maar al snel waren we 1 in Christus en dat voelt als een warm bad. Iedereen heeft een rugzakje met verdrietige gebeurtenissen, die soms als een storm door je leven razen. In het Talitakumi-groepje ontstaat al snel vertrouwen om in vrijheid te spreken en voor elkaar te bidden en dat voelt heel goed. Wat voor mij onbekend was, was de zalving. Al meer dan tien jaar heb ik heb ik zenuwpijn in mijn nek, wat ik dagelijks als een zeurende ‘kiespijn’ voel. Dit maakt dat ik snel vermoeid ben. Ik ging zitten om gezalfd te worden en verwachtte het van God vol vertrouwen. Een begeleider zei: “Als je weer pijn hebt, laat Jezus dan in die pijn komen’. Ik werd gezalfd, terwijl een andere deelnemer een beeld kreeg, dat Jezus zich over mij heen boog en in gedachte zag ik dat mooie beeld ook.

De pijn is weg. Ik durfde dit nauwelijks te delen, omdat ik bang was dat de pijn terug zou komen, zodra ik het anderen zou vertellen. Ik verwachtte het van God en toen het gebeurde, kon ik niet geloven, dat het wegbleef. Geloof is klein als een mosterdzaadje. Toch heb ik twee weken lang het liedje dat de priester en de andere begeleiders steed inzetten gezongen: ‘Ik dank U, dank U Jezus. Na het weekend is mijn ziel verkwikt als op een roze wolk.

Ik ben blij en dankbaar zonder zenuwpijn verder te kunnen, omdat ik nu veel meer energie heb. Toch sprak ik er niet over. Maar Talitakumi werkt ook na het weekend gewoon door. Eigenlijk moet ik zeggen dat God gewoon doorwerkt en na een paar weken krijg ik door dat God geen ijsje geeft om het vervolgens weer af te pakken. Jezus heeft mij genezen van de pijn. En ik heb het aan mensen verteld, en nu tik ik het zwart op wit, dat ik geloof dat ik genezen ben.

Woorden van kennis zijn ook bijzonder, maar met dit proces ben ik nog bezig. Ik kreeg een Bijbeltekst mee: ‘Zoals een moeder haar kind troost, zo zal Jezus je troosten’. Ook dit is voor mij van toepassing en we waren hiermee als groep erg verrast.

Ik wens iedereen Gods zegen en genezing toe. Iedereen heeft een rugzakje, maar weet dat God er is.                             Soms kalmeert God de storm, soms laat Hij hem voortrazen, maar dan kalmeert Hij zijn kind.

Liefs Janny.          .

 

DIT NADERT DE MYSTIEK.

Met diepe dankbaarheid kijk ik terug naar het Talitakumi-weekend !                                            Terwijl ik eerder dit jaar zocht op retraites, wees God me duidelijk aan, dat ik hier naar toe moest gaan. Toen ik op de website keek en las: “Talitakumi; meisje, Ik zeg je sta op”, begreep ik direct waarom God mij dit aanwees. De weken gingen voorbij en telkens als ik aan het bidden was voor dit weekend moest ik huilen en ik voelde duidelijk dat dit een soort voorbereiding was.                           Er groeide een verlangen in mijn hart en ik wist dat dit echt van God was en dus vertrok ik naar het weekend om een zeer moeilijke periode in mijn leven af te sluiten. Een periode van jaren van diepe depressie, waaraan ik bijna ben bezweken. Eigenlijk voelde ik mij buitenshuis nergens veilig, maar het tegenovergestelde gebeurde bij aankomst. Terwijl ik de deur doorliep ervoer ik een bepaalde veiligheid, zoals ik nog nooit eerder heb gevoeld. Toen ik er over nadacht kon ik bijna niet geloven, dat ik, mezelf kennende, me ergens zo veilig zou voelen en weer wist ik: God is erbij.                                           Bij een warm welkom, de lofprijzing en de bijzondere groepsgesprekken ging mijn hart open. Bij het doorbidden van de levensfasen ervoer ik zo veel pijn, dat ik haast niet kon ademen, maar ook was God zo dichtbij, alsof er niemand in de ruimte was, dan ik en Hij. Op een paar dingen na klopte het allemaal, waarvoor er werd gebeden en het sneed in mijn ziel, maar tegelijkertijd kwam er een stuk verlichting diep in mij.                                                                                                                   Ik voelde me echt geborgen in Gods hand. Jaren hiervoor sprak God tot mij: “Genezing kan pas komen als je het benoemt en toelaat” en dat is precies wat er in het weekend met me gebeurde. Terwijl ik zondag wakker werd, voelde ik enorme blijdschap en vreugde diep in mijn hart en ik begreep waarom dit weekend deze naam had. Ik heb gezien en ervaren dat het leven diepe wonden kan slaan, maar ik heb bovenal ervaren dat God alles weer nieuw kan maken. De Heer is mijn Herder, het ontbreekt mij aan niets!                                                                                                                                  Het was een weekend van huilen en lachen, van liefde en veiligheid, een weekend waarin Jezus in alles centraal stond. Woorden schieten tekort om het team van Talitakumi te bedanken voor jullie verwelkoming, jullie warm hart, meevoelendheid, oprechtheid, jullie schouder, gebed en het geweldig wekken in de ochtend. Gewoon voor alles. Jullie waren een zegen.

A.

TASTBARE AANWEZIGHEID VAN JEZUS.

In het weekend van 21 t/m 23 augustus 2015 in Leuvenheim heb ik voor de 20e keer in 23 jaar tijd een Talitakumi-weekend meegemaakt. Er is veel groei geweest: Jezus is mijn Geneesheer, mijn Leidsman, mijn Raadsheer en Verlosser ! ook deze keer was Hij weer voelbaar aanwezig en ik ervoer een geweldige vrede, Liefde en zorgzaamheid van Hem. En nog steeds.
Het is op alle fronten een zware zomer, zowel prive als overal op de wereld. Toch voel ik me enorm gedragen door Jezus ! Heel veel genezing heb ik door de jaren heen ontvangen en ook nu weer is de genezing verder gegaan.
Zo was er bijvoorbeeld een woord van kennis: een beeld van de zon en een gemene hand boven iemands hoofd. Het werd duidelijk dat de zon sterker was. De hele zomer is een grote beproeving geweest, en toch bleef ik kalm en overeind staan en vol vertrouwen in een goede afloop.
In dit Talitakumi-weekend heb ik veel gebeden en mijn gezin bij de Heer gebracht. Vooral hebben we veel voor onze jongste dochter gebeden. Samen met mijn Emmausganger heb ik een diepe vrede van Jezus mogen ervaren. Al wandelend en pratend en samen met Jezus zittend op een bankje aan de IJssel hebben we in de geest ook onze jongste dochter uitgenodigd, hopend op genezing van haar door de Heer. Ze is in het afgelopen half jaar al twee keer opgenomen geweest vanwege psychische problemen.
Tijdens de geleide aanbidding was er nog twee keer een woord van kennis voor mij: iemand zou last hebben van schuldgevoelens vanwege verkeerde keuzes die er in het leven waren gemaakt Daar zou deze persoon nu van bevrijd worden. Ik voelde me helemaal aangeraakt worden en werd emotioneel. Als bevestiging van dit woord kreeg ik nog een Bijbeltekst in dit weekend: Ïedereen die ontzag kent voor de Heer, wijst Hij de weg die hij kiezen moet”(psalm 25,12).
Een tweede woord van kennis voor mij: er is iemand hier aanwezig die als baby veel heeft liggen huilen zonder dat er iemand kwam kijken. Daardoor heeft ze het gevoel dat ze er niet mag zijn. Dat zou op mij kunnen slaan, want ik was een huilbaby en mijn moeder moest mij laten huilen en alleen op de voedingstijden uit mijn wiegje halen, omdat ik anders te veel verwend zou worden! Ik stel niet zo veel voor, vind ik nu nog vaak. Jezus bevrijdt mij ook van dat minderwaardigheidsgevoel.
Elk weekend ervaar ik weer een stuk genezing en ook ben ik enorm gegroeid in mijn geloof.
Daarom ben ik God erg dankbaar.
Marianne.

VRIJ VAN EEN PSYCHOSE.

Graag wil ik mijn getuigenis geven van mijn genezing in het Talitakumi-weekend van februari 2015 in Helvoirt. Het is heel kostbaar wat Jezus allemaal doet in deze weekends.

Jarenlang is God al bezig mij te genezen van een diepe psychose. Ik heb al meerdere weekends van Talitakumi meegemaakt, maar toch was ik bang dat ik zou bezwijken onder mijn ziekte.

Maandenlang had ik het veel te moeilijk, dag aan dag was het te zwaar. Heel vaak hoorde ik de geluiden en zag ik licht op me afkomen. Ik voelde een diepe overspannenheid.

Door het weekend is er eindelijk rust gekomen en is mijn zware ballast weg. Dit is een ommekeer in mijn leven door een diepe bevrijding, die ik in het Talitakumi-weekend mee mocht maken. Drie dagen lang kreeg de Heilige Geest de kans mijn innerlijk te genezen. Het was een soort wedergeboorte in drie dagen.

En nu vijf weken later voel ik nog steeds de zalving van de Geest.

H.

GROEI IN DE RELATIE MET GOD.

Als jonge vrouw een Talitakumi-weekend volgen; een activiteit die ik tot voor kort nooit voor mogelijk heb gehouden. Toch was er iets in mij dat zei: ga! En ik ging.

Ik ben dankbaar dat ik die uitnodiging -van God- verstaan en begrepen heb: het is een heer-lijk weekend geweest.

De prachtige lezing over vergeven (anderen, maar ook jezelf, zelfs God!), de kalme maar vrolijke sfeer die er hing (die was oprecht, die was zo zalig zonder oordeel) en ook de relatie die ik dat weekend met Jezus ben aangegaan: dat alles heeft me zowel bevrijd als verrijkt.

Ook de stille aanbidding en het (samen) bidden voor elkaars verlangens, het heeft voor velen, waaronder mijzelf, veel dingen losgemaakt, letterlijk en figuurlijk. Vanuit mijn achtergrond was er al een lijntje gelegd met de Heilige Geest, met Jezus, met God, maar na dit weekend heb ikzelf, met de volle overtuiging, JA op die relatie gezegd.

Wat een mooie naamgeving voor zo’n weekend: Talitakumi, Meisje sta op. Dat is voor ons allemaal een uitnodiging om te vertrouwen dat God ons altijd thuisbrengt uit donkere dagen en op een nieuwe koers die God voor ons in petto heeft.

Dank, dank, dank.

I.V.

 

Ik wilde “opnieuw” gevuld worden…

Mijn TalitaKumi weekend, 20 t/m 22 feb 2015 te Helvoirt

 

Het TalitaKumi weekend was voor mij een bijzonder en heel speciaal weekend. Ik heb mij aangemeld en keek ernaar uit want ik wilde opnieuw gevuld worden door de Heilige Geest. Ik heb de hele week vrij genomen om te bidden en voor te bereiden op dat weekend.

Ik loop sinds vorig jaar maart met pijn in mijn nek; de pijn trok van mijn nek naar mijn schouder en schouderblad en ging verder naar mijn linkerarm. Het werd steeds erger, totdat ik (nu al 5 weken geleden) een knobbel voelde aan mijn sleutelbeen en vreesde het ergste. Ik moest meteen een ct-scan doen en kreeg 2 weken voor het TalitaKumi weekend de uitslag dat ik “begin” artrose (vorm van rheuma) heb. Ik ging dus vrijdag avond naar Helvoirt met pijn in mijn nek, schouder en linkerarm.

Vrijdag avond voordat ik ging slapen heb ik gebeden en heb God gevraagd om mij opnieuw te vullen en mij te gebruiken als Zijn instrument van liefde, licht en vrede. Ik bad voor het team, voor alle deelnemers en voor mijn familie.

Zaterdag middag ging ik biechten om met een open en schoon hart in de tegenwoordigheid van God te komen. Die avond ervoer ik de liefde en de sterke aanwezigheid van God tijdens de lofprijzing en het doorbidden van de levensfasen. De begeleiders waren aan het bidden, ze kregen beelden te zien en spraken woorden van kennis uit. Ik hoorde iemand zeggen dat de Heer iemand aan het genezen is van een stekende pijn in de schouder. En inderdaad ik voelde de pijn in mijn schouder minder worden, maar was niet helemaal weg, dus dacht ik, het is iemand anders. Ik bleef met mijn ogen dicht. Ik had echt pijn in mijn nek en linkerarm. Het team bleef bidden en woorden van kennis uitspreken. Op een gegeven moment voelde ik alsof iemand met zijn handen mijn hoofd vasthield en mijn nek rechtzette, en op dat juiste moment hoorde ik een begeleider zeggen dat Jezus  iemand van een vorm van rheuma aan het genezen is…en toen was al mijn pijn ineens weg…ik had opeens geen pijn meer!!

Ik bleef met mijn ogen dicht en heel zachtjes bewoog ik mijn nek van links naar recht, op en neer; ik raakte mijn sleutelbeen…de knobbel was weg; ik bewoog mijn arm en had geen pijn in mijn schouder..toen besefte ik pas dat Jezus bij mij stond; Hij raakte mij aan; Hij zette mijn nek weer recht…Hij heeft mij genezen! Hij heeft ook anderen genezen! Zijn liefde en genade vulde de zaal. God is in ons midden; Hij verlaat ons nooit al voelen wij ons soms verlaten, alleen of leeg…God is met ons altijd.

Ik werd heel blij en begon met heel mijn hart God te danken en te prijzen. Na afloop mochten wij in de zaal blijven zitten. Ik bleef zitten en ging nog een uur door met bidden voor anderen, de Heer lofprijzen en dankzeggen voor wat Hij door de Heilige Geest voor ons allen heeft gedaan. Daarna ging ik naar mijn kamer om te slapen maar ik bleef nog een half uur mijn nek bewegen, mijn armen omhoog en omlaag te bewegen, rekken en strekken…maar de pijn was nergens te voelen!

Zondag ochtend stond ik op, zonder pijn ..de pijn was echt weg!!! Ik was zo blij en zo vol van, dat ik tijdens het ontbijt mijn ervaring begon te vertellen. Na de inleiding gingen wij in onze deelgroepen en daar heb ik over mijn genezing gedeeld. De Heer heeft ons allen op een speciale manier geraakt, bevrijd en Zijn liefde laten voelen. Wij mochten voor elkaar bidden en elkaar zalven met de vreugde olie…dat was voor mij een heel bijzonder moment. Ook mochten wij van de begeleiders een kaartje met een tekst nemen. Wat op mijn kaart stond was echt een bevestiging van God op mijn gebeden: “Hij zal u dopen in de Heilige Geest.” Matteüs 3,11.

Ik heb God gevraagd om mij opnieuw te vullen, dat heeft Hij met Zijn woord bevestigd. Ik werd gevuld met een diepe vrede, rust en blijheid. Maar Hij heeft mij veel meer gegeven dan wat ik heb gevraagd. Hij heeft mij ook lichamelijk genezen van artrose!

Aan God alle eer en glorie, want Hij alleen is God!

Mijn hartelijke groeten en dank aan mijn begeleiders en alle broeders en zusters van het TalitaKumi team. Jullie maken God’s liefde zo zichtbaar, zo tastbaar.

Mijn hartelijke groeten aan alle deelnemers van dit weekend…het was een gezegend weekend voor ons allen.

Gods zegen en wie weet…tot ziens!

N.H.

 

TALITAKUMI WEEKEND HELVOIRT Februari 2015

Er was veel gebed aan vooraf gegaan om de deelnemers in de juiste teams te kunnen plaatsen voor het weekend in Helvoirt. Eerst was er de keuze voor drie groepjes, maar vrij laat is besloten om toch vier groepjes te formeren. De eerste avond kwamen er 16 mensen. Op zaterdag kwam er nog één deelnemer rond de middag, die veel tegenwerking had gehad, maar uiteindelijk toch was gekomen. Heel verschillende mensen met allerlei andere achtergronden in de leeftijd van 26 – 78 jaar. Verscheidene mensen hadden al heel wat kwetsuren in hun soms nog jonge leven opgelopen. Daarom was het fijn dat er veel teamleden op dit weekend waren.

In het welkomstwoord werd er een opwekkingslied genoemd, waarin staat : God, voor U is niets onmogelijk, hoe ongelofelijk! U heeft alles in de hand, U bent God en trekt uw eigen plan. U houdt mij vast, U geeft mij moed om door te gaan als ik niet durf…..

Ook werd het Bijbelboek Jeremia genoemd waar God zich bekend maakt met de volgende woorden: Roep tot Mij en Ik (God) zal je antwoorden en je grote en wonderlijke dingen bekend maken, dingen die je volkomen onbekend zijn!

Deze woorden waren voor sommige mensen zo belangrijk, want ook al was het soms moeilijk, zij kregen de moed om door te gaan. Bovendien gebeurden er grote en wonderlijke dingen dit weekend. Verschillende mensen hadden na afloop een hoopvol getuigenis, waarbij er wonderlijke dingen gebeurd waren. Zie verder de getuigenissen naar aanleiding van dit weekend.

Het was ook bijzonder om te zien, dat na gebed en de zegen van pastoor Niesten, heel verschillende mensen aan elkaar werden gekoppeld voor een Emmaus wandeling. Ook dit onderdeel van het weekend bracht mensen dichter bij God en dichter bij elkaar.

Voor het eerst was er deze keer geen “feest van verzoening” zoals het al jaren de gewoonte is. Dit keer ging het als volgt: na een korte lofprijzing werd er nog het een en ander uitgelegd over vergeving en wie je concreet kon vergeven. Maar ook de mogelijkheid God om vergeving te vragen en niet te vergeten (soms het moeilijkste!) jezelf te vergeven bijvoorbeeld voor de verkeerde keuzes, die je in je leven had gemaakt. Na deze korte uitleg hadden de deelnemers de mogelijkheid naar hun kamer, de kapel of andere ruimte te gaan om op papier te schrijven wie ze wilden vergeven. Het team bleef in de zaal achter om te bidden. Na ongeveer 20 minuten kwamen alle deelnemers weer terug en werd alles wat opgeschreven was in een grote kom met water (van tevoren gezegend) gedaan, al of niet versnipperd. We eindigden met het bekende lied uit de rode bundel:

“Ik maakte het licht” met als refrein: “Schijn maar, schaar je in de rij. Ik ben de Heer van het licht”, zegt Hij. “En Ik leid je wel, dus kom er ook maar bij, en Ik breng jullie allen in het licht”, zegt Hij. Al het geschrevene werd na afloop van het weekend als een bal gekneed, waarna deze papieren bal op het terrein van Emmaus begraven zou worden als een symbolisch teken.                      Gemma.

 

WOORDEN VAN KENNIS.

Op de eerste avond van het Talitakumi-weekend is er na het avondgebed om stilte gevraagd. Ik kan nog niet direct slapen, omdat mijn hoofd geladen is met zorgen en negatieve gedachten. Ineens krijg ik erge hoofdpijn en een raar gevoel in mijn hoofd. Ik denk: “Jezus, bent U bezig in mijn hoofd?”. Uit ervaring weet ik dat dit kan. Ik kon toch gaan slapen en de volgende morgen sta ik op en mijn hoofd is leeg ……. wat een fijn gevoel.

In de loop van deze dag krijgt iemand, tijdens de lofprijzing van God, een woord van kennis. Het gaat over een kindje dat niet geboren had mogen worden. Omdat ik weet dat mijn moeder na drie kinderen geen kindjes meer mocht krijgen, omdat ze dat niet aan zou kunnen, dacht ik dat dit woord voor mij zou kunnen zijn. Zou dit mijn onrust en mijn angst wegnemen ? Later in het weekend wordt er voor mij gebeden en ik vraag dat er gebeden mag worden dat mijn gedachten zo mogen blijven en dat de angst definitief mag verdwijnen. Hiervoor wordt inderdaad gebeden. Iemand vraagt aan Jezus, dat Hij zich over mij ontfermt en datgene geeft wat goed voor mij is. Iemand anders krijgt een beeld van een gebroken CD. Dit staat voor mijn verkeerde gedachtegang die vernietigd wordt. Dus dat mijn gedachtegang blijvend goed mag worden. De onrust is minder maar nog niet helemaal weg. Ik ervaar ook in de dagen erna, dat Jezus in mij aan het werk is. Ten overvloede kwam er ook nog een woord van de priester uit Romeinen 12,1-2: “Wijdt uzelf aan Hem toe als een levende, heilige offergave, dat is de eredienst die bij u past. Wordt andere mensen met een nieuwe visie. Dan zijt ge in staat om te zien wat God van u wil, wat goed is, zeer goed is en volmaakt”. Aan onze begeleiders zeg ik dank voor het zeer geslaagde weekend.

M.IJ.

OPROEP VAN JEZUS.

In het Talitakumi-weekend in Helvoirt van 20 februari 2015 vierden we ’s zondags de eucharistieviering. Na de communie was er de innerlijke stem van Jezus, die ons opriep om nauw verbonden te blijven met Hem. Alleen met Jezus verbonden zullen de weekends vrucht dragen. Hij bemoedigde ons om door te gaan, zoals we bezig zijn. Er is ontegenzeggelijk tijdens dit weekend een groot wonder gebeurd door de genezing van een vrouw van artritus en we kunnen dit alleen maar toeschrijven aan de genezende kracht van Jezus, die onder ons aanwezig was en is. De oproep van Jezus gaat over ons gebed en onze totale overgave aan Hem, zodat Hij door ons kan werken. Behalve de vrouw die de genezing ontving, was er niemand die in de gaten had dat Jezus zijn handen op haar hoofd legde en onmiddellijk genezing bewerkt. God komt meestal niet met veel lawaai, maar Hij werkt in stilte. De Liefde heeft niet veel ophef nodig om mensen weer gezond te maken. Wij zijn U zeer dankbaar, Heer voor het vele werk dat U in het weekend aan mensen gedaan hebt. R.

 

Mijn Talitakumi van 20-02 tot 22-02- 2015 te Helvoirt.

Al enige tijd voelde ik een sterke behoefte om een bezinnings-/retraite weekend te doen.
Na dit iedere keer voor uit geschoven en uitgesteld te hebben, besloot ik met in het vooruitzicht
de voorjaarsvakantie nogmaals te kijken of ik zo een weekend kon vinden op het internet.
Vrijwel direct sprong het Emmaus-centrum naar voren en na wat lezen op de website kwam ik
het Talitakumi tegen. Ik kende het Bijbelverhaal wel maar stond er op dat moment niet bij
stil dat Talitakumi daar de betekenis van is. Na het lezen dacht en voelde ik direct… dit is het!
Ik besloot me aan te melden en kreeg vrijwel direct een persoonlijke welkomst mail terug van organisatie van het weekend.
Had er erg veel zin in en keek uit naar de 20 februari dat ik ‘s middags naar Helvoirt zou reizen. Op
vrijdag 20 februari gebeurden er dingen, die mij er bijna van weerhielden om te gaan. Werkelijk alles wat mis
kon gaan ging mis die ochtend. Was intens verdrietig en wilde eigenlijk afzeggen.
Na gebeld te hebben werd ik aangemoedigd om toch te komen desnoods de volgende dag,
er zou ook voor mij gebeden worden. Fijn dat er gebeden wordt voor me en ben ik uiteindelijk rustig gaan slapen met
de gedachte.. morgen ga ik als nog. Ben blij dat ik heb doorgezet en gegaan ben. Het was uiteindelijk een
korter weekend maar heb nu wel geleerd en ondervonden dat God uiteindelijk mij het juiste heeft gegeven.
Bij aankomst laat op de ochtend moest ik even bijkomen en heb alles maar op me af laten komen.
Ik voelde me goed door de warme en liefdevolle ontvangst van de begeleiders.                                                                                                                                   Er was een programma voor de groepjes. Iedereen was vrij om te zeggen wat men wilde zeggen. We hebben gebeden voor en met elkaar.
Tijdens het doorbidden van de levensfasen hoorde ik veel woorden van kennis waarin ik veel herkenning vond. Alsof ze voor mij bestemd waren.
Bij een persoonlijker gebed in de kapel gebeurde er iets bijzonders met mij. Ik had al jaren opgekropte
emoties die vastzaten ter hoogte van mijn hart. Veel opgekropte emoties kwamen los die daar vast zaten
en heb heel wat traantjes gelaten.
Tijdens het bidden samen met twee teamleden voelde ik ineens een niet te beschrijven steek ter hoogte van mijn hart en
vervolgens begon mijn hart erg hard te kloppen. Een gevoel die bijna niet te beschrijven is. Het was alsof ik bevrijd
was van die blokkade in mijn hart. Ik liet het los en gaf mij over aan God door Jezus Christus.                                                                                                            Tijdens de Emmaus-wandeling werd ik gekoppeld aan een mede deelnemer. H…. als je dit leest! Het gesprek dat we hebben
gehad en het geen je vertelde was niet voor niets. Dat is later gebleken en dankjewel voor je openheid.
Het was alles bij elkaar wat het uiteindelijk heel bijzonder heeft gemaakt. Voor mij klopte het allemaal,wat ik het meeste nodig had, heb ik er gevonden. Ik was dan ook blij dat ik na het weekend enkele dagen rustig alles kon overdenken en laten bezinken.
Door alle emoties die loskwamen tijdens het weekend en ook nog erna doorwerkte. Heb heel wat traantjes gelaten wat mij ontzettend heeft opgelucht.
Gelukkig heb ik de dagen erna in alle rust kunnen bij komen. Dat had ik echt even nodig. Daarna pas in de dagen na het weekend werd mij alles duidelijk.
Ik kreeg zelfs een nieuwe ingeving. Maar ben ook op de proef gesteld door twijfel en onzekerheid, zoals vlak voor het Talitakumi-weekend. Maar heb wederom doorgezet. Ik wil nog meer groeien in mijn Geloof.
Na mijn Talitakumi-weekend ben ik intenser gaan geloven en wil ik nog meer gaan groeien naar God door Jezus Christus. Ben er nog niet
maar het weekend heeft veel losgemaakt en mij veranderd.

Bedankt allemaal voor jullie warmte openheid en goede zorgen.  Ook dank aan mijn groepje voor jullie bijzondere openheid tijdens de groepsbesprekingen. Het was zeer bijzonder en ben dankbaar en blij dat ik het allemaal heb mogen ervaren.

Hartelijke groeten,
een moeder van 35 jaar uit Amersfoort.